Şanslıyız

Sıhhıye köprüsünden aşağıya inmek isterken, önümde yavaş adımlar atan engelli bir adam vardı. Sağ elinde sigara vardı, nasıl bir adam diye düşündüm nedense bilmiyorum ama sigara içmesi garip gelmişti. Sol kolu aşağı doğru sarkmış sol eli hafif arkaya doğru kasılıydı. Arkasından yürürken gereksiz bir biçimde sinir oldum yavaş yürüdüğü için, empati yeteneğinden yoksun olarak. Sonra yanı boşaldı ve hızlı adımlarla önüne geçip durağıma gittim. O da benle aynı duraga geldi ve belediye otobüsünün geçip geçmediğini sordu. Benim bineceğim otobüsün belediye olanını. Ben de yeni geldim ama geçmedi dedim. Sonra yüzüne bakmamaya çalıştım, o da sanki bişiler demek istiyordu bana hafif kafamı çevirdim ona doğru. ve dediği şey şuydu: "hayat çok zor". ne diyeceğimi bilemedim. evet haklısın desem, bunu demeye hakkım var mıydı ona. Hayat cidden ona olduğu kadar bana da zor mu yani? bilmem kaç yıl önce geçirdiği kaza yüzünden böyleymiş ve çocuğu dalga geçiyomuş sanırım öyle anladım. Napsam bilmiyorum dedi. Ben de bu yanlış bir şey çünkü hepimizin başına gelebilir filan diye zırvaladım. Hiç bir şey gelmedi aklıma ben bile bazen bu bedenin içinde sıkılıyorum ve o adam.. Garip bir duygu. Asla anlayamayacağım. Başımıza hiç gelmediğinden belki de hepimiz ne kadar şanslı olduğumuzun hiç farkında değiliz.