Boş işler bunlar

Goruyosun insanlarin icinin ne kadar kotu oldugunu. Benim icim kotu olmasa goremem diyorum bunlari. Bende de var bisiler elbet. Kotuluk tohumlari var hepimizin icinde ama ben onlarla savasmaya calisiyorum dallanip budaklanmalarina engel olmaya calisiyorum kendimce. Ama goruyorum ki insanlar yalanci menfaatci ve kendini kanitlamaya calismak icin olmadik seyler yapan bir avuc aptal. Ben oyle degilim demiyorum ama. Ben neyim onu da bilmiyorum ki. Etrafimdakilerden cok kendimle savas halindeyim ben. Once kendimi asabilirsem belki o bi avuc insan arasina katilabilirim ya da apayri birine donusurum ki cok inandirici gelmiyo ikincisi.
Lafta olmasi gerekeni soyleyip uygulamada basarisizim. Ya da en iyisi bu savasi birakip kendimi oldugum gibi kabul etmeliyim. Laf iste! Soylemekle degisseydi her sey..

Tanrıça

Uc yil be uc yil!!. Ve benimse istemedigim bi insana donusmem. Daha dogrusu istedigim insana donusememem. Aslinda yavas bi surec cunku ozunde ayni insan olsam da yavas yavas degistirebildigim seyler var. Bi de tamam tanrica filan degilim de keske avunabilsem onlarla. Ama hayattan sogutuyolar resmen arkadas! Yok olsunlar istiyorum yanimda olduklari zaman olmesinler yani yok olsunlar. Sonra da kimse beni sevmiyo diye aglarim ama :))

Hayat fimlerdeki gibi olmuyor yine de :)

I mean, I always feel like a freak because I'm never able to move on! You know? People just have an affair or even...entire relationships...they break up and they forget! They move on like they would have changed brand of cereals! I feel I was never able to forget anyone I've been with. Because each person have...their own specific qualities. You can never replace anyone. What is lost is lost.

Each relationship when it ends really damages me; I never fully recover. That's why I'm very careful with getting involved because...it hurts too much! Even getting laid - I actually don't do that. I will miss of the person the most mundane things. Like I'm obsessed with little things.

Maybe I'm crazy, but...when I was a little girl, my mom told me that I was always late to school. One day she followed me to see why. I was looking at chestnuts falling from the trees rolling on the sidewalk or...ants crossing the road...the way a leaf casts a shadow on a tree trunk...little things. I think it's the same with people. I see in them little details so specific to each of them that move me and that I miss, and...will always miss. You can never replace anyone, because everyone is made of such beautiful specific details.

Like I remember the way your beard has a little bit of red in it. And how the sun was making it glow that...that morning, right before you left. I remember that and...I missed it! I'm really crazy, right?

Şanslıyız

Sıhhıye köprüsünden aşağıya inmek isterken, önümde yavaş adımlar atan engelli bir adam vardı. Sağ elinde sigara vardı, nasıl bir adam diye düşündüm nedense bilmiyorum ama sigara içmesi garip gelmişti. Sol kolu aşağı doğru sarkmış sol eli hafif arkaya doğru kasılıydı. Arkasından yürürken gereksiz bir biçimde sinir oldum yavaş yürüdüğü için, empati yeteneğinden yoksun olarak. Sonra yanı boşaldı ve hızlı adımlarla önüne geçip durağıma gittim. O da benle aynı duraga geldi ve belediye otobüsünün geçip geçmediğini sordu. Benim bineceğim otobüsün belediye olanını. Ben de yeni geldim ama geçmedi dedim. Sonra yüzüne bakmamaya çalıştım, o da sanki bişiler demek istiyordu bana hafif kafamı çevirdim ona doğru. ve dediği şey şuydu: "hayat çok zor". ne diyeceğimi bilemedim. evet haklısın desem, bunu demeye hakkım var mıydı ona. Hayat cidden ona olduğu kadar bana da zor mu yani? bilmem kaç yıl önce geçirdiği kaza yüzünden böyleymiş ve çocuğu dalga geçiyomuş sanırım öyle anladım. Napsam bilmiyorum dedi. Ben de bu yanlış bir şey çünkü hepimizin başına gelebilir filan diye zırvaladım. Hiç bir şey gelmedi aklıma ben bile bazen bu bedenin içinde sıkılıyorum ve o adam.. Garip bir duygu. Asla anlayamayacağım. Başımıza hiç gelmediğinden belki de hepimiz ne kadar şanslı olduğumuzun hiç farkında değiliz.

O gün

Farklı bir deneyimin ortasında buldum kendimi. Ne sonuna kadar yaşamak istedim ne de durdurmak. Korktum. Aslında korkmadım, şaşırdım. Alışkın olmadığım, benim için sıradan olmayan -hatta oldukça sıradışı olan- bir şeydi bu. Yeniden yaşadığımı hissettim, yeniden heyecan duyabildiğimi hissettim. Uzak geliyordu bir süredir bu hisler. Belki şu anki o garip duygularım yok olacak ama geriye döndüğümde gerçekten kendimi bile şaşırtan-durumu normal karşılayan bir ifadeyle- hafif bir gülümseme kalıcak dudaklarımda. Arada bir o an seçmediğim yolları düşünüp, acaba nolurdu düşüncesi de sarıcak aklımı. Birilerine çok sıradan geldiğini düşündüğüm bu hislerin bana bu saatten sonra farklı bir yol çizdiğini düşünmek hem garip hem de hoş geliyor. Hayatımın küçük bir anı ama böyle oldu işte. İçimdeki o suskun düşünceli kendi kendine yorumlar yapan insanı da yok ettim mi tamamdır artık. :)

İnsan olmak.. hmmm

Şairler, yazarlar hep olmak istedikleri insanı anlatırlarmış ya da aşık olmak istedikleri kişiyi. Gerçek kimliklerinden uzak kendi hayal ettikleri gibi.. Ben de bir şair ya da yazar olmasam da sanırım yaptığım şey bu. İnanmam gerektiğini düşündüğüm şeyleri yazıp, kendime kanıtlamaya çalışıyorum böyle düşündüğümü bazen. Ama bu kötü bir şey olamaz ki, daha iyi bir insan olma yolunda atılan bir adım hepsi benim için.. Öyle umuyorum yani.

gece düşünceleri

Çok kolay tatmin olabilmeyi isterdim. Belki de tek sorun elindekilerle memnun olmayı başarmaktır ya da belki de daha iyisinin olabileceğini bilmektir. Ya da sadece kendini kandırmak. Belki de hepsinden biraz..